een blauw oog en verdrietig hart

Ik heb het er liever niet over. Vooral omdat ik bang ben dat het voor de buitenwereld af doet aan hoe ontzettend lief ons mannetje is. Voor mij doet het dat namelijk absoluut niet. Het is een gevolg van verschrikkelijke dingen die in zijn lijf en hoofd gebeuren. Een uiting van onmenselijke frustratie en onmacht. Allemaal opgekropt in een lijfje van nog geen 4 jaar. En als dat eruit komt, komt het in grote golven en met intense kracht. Of de oorzaak nu ligt in overprikkeling, dystonie of oorlog in zijn bolletje, als het eruit moet breekt mijn hart.

Met alles wat ik in me heb probeer ik hem te kalmeren, het op wat voor manier dan ook makkelijker voor hem te maken. Ik probeer te voorkomen dat hij zichzelf pijn doet. Dat zijn onrustige lijfje wat tot rust kan komen en het intense verdriet te troosten. Maar dat komt met een prijs. Een tot nu toe onzichtbare prijs. Jens slaat, schopt en knijpt me met immense kracht. Een soort die je niet verwacht bij zo’n klein mannetje. Regelmatig heb ik klappen gevangen. Maar nog nooit was er schade zichtbaar. Tot nu. Mijn lieve, gevoelige, knappe mannetje, heeft me een blauw oog geslagen.

Dit keer was het een enorme hoeveelheid aan dystonie die hem uit zijn slaap hield. De frustratie bouwde op als lava in een vulkaan om vervolgens hard en onverwachts tot uiting te komen in de vorm van harde, snel opvolgende klappen met zijn handpalm op mijn oog. Tot ik de mogelijkheid had zijn handje te pakken. Uiterlijk bleef ik rustig. Ik hield hem stevig vast tot hij uiteindelijk met intens verdriet in slaap viel. En toen was het mijn beurt om te breken..

Want mijn hemel, wat deed dit pijn. Een beetje op mijn oog, maar zoveel meer in mijn hart. Want hij wil dit net zo min als ik, het overkomt hem en hij kan hier niets aan doen. Ik neem hem niets kwalijk en houd onverminderd veel van hem. Maar wat is het heftig dat dit hem overkomt, dat dit ons overkomt. Het maakt dat ik me zorgen maak over de tijd dat hij nog groter en sterker zal worden. Het maakt dat ik wanhopig zoek naar manieren om hem op een andere manier deze wanhoop kwijt te kunnen raken. En wat ik het heftigst vind, is dat ik paraat sta voor een klap, wanneer hij zijn handje uitsteekt om lief over mijn wang te aaien.

Het is iets wat bij beperkte kindjes vaak voorkomt en toch in de taboesfeer hangt. En eerlijk gezegd heb ik ook getwijfeld dit stuk te willen en durven delen. Maar het is een deel van ons leven, een deel van onze zoektocht en het mag er zijn.

Zonder ook maar enige afbreuk te doen aan de liefde voor ons zo lieve mannetje!

7 gedachten over “een blauw oog en verdrietig hart

  1. Wat dapper van je om dit te delen. Ik werk al 40 jaar met mensen met een beperking en weet dat deze reacties komen vanuit onmacht, pijn, niet kunnen vertellen wat er aan de hand is. Wees ook niet te streng voor jezelf als je schrikt van een beweging die Jens maakt. Ouders zoals jullie zou je ieder kind gunnen. Hopelijk gaat de toekomst voor jullie lichtpuntjes geven.

    Like

  2. Ik kan me voorstellen dat je hart breekt en je je zorgen maakt over de toekomst. Wat moet dat jochie toch allemaal doormaken….. goed dat je ook open over deze kant van jullie leven praat. Dapper !

    Like

  3. Wat goed dat je dit van je af schrijft. Ik denk dat heel veel mensen er wel van bewust zijn dat er dit soort dingen gebeuren als je een kind hebt met een beperking. Als ik het woord opschrijf dan voel ik me schuldig. Alsof ik hem in een hokje wil stoppen. Ik ken jou niet maar je lijkt me een hele lieve moeder die alles op alles zet om Jens goed in de wereld te zetten met alles wat daarbij komt kijken.

    En dit soort dingen zijn ontzettend moeilijk en pijnlijk en niemand wil dit en je kan dit denk ik ook niet volledig voorkomen. Wat Ingrid ook schrijft; “deze reacties komen uit onmacht”, wees niet te streng voor jezelf. Ik hoop dat het ondertussen wat beter gaat met je oog. En ik hoop voor jou dat je veel mensen in je omgeving hebt die hier niet over oordelen maar jou en Jens in zijn waarde laten. Want je probeert te roeien met de riemen die je hebt en Jens blijft de lieve mooie jongen die hij is. dikke knuffel van mij XXX

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s